من راز ایام فاطمیه رو به همه دوستای گلم تسلیت عرض می کنم        

برای روز تولدت

طبقه سوم

اتاق شماره ده              
 يك بستر، يك زن 
 يك تابلو روي ديوار
" سكوت "

آسمان گرگ و ميش

ستاره ها همه مشتاق
يك پنجره نيمه باز
يك سبد ياس سفيد    

و دو چشم منتظر

صداي يك پرواز
فرود يك فرشته
 آغاز يك معراج
 و شروع يك زندگي

" تولدت مبارك "

    امسال.............

امسال گل ندارد شعر بهاری من    

                         این شرمساری گل یا شرمساری من

شاید هنوز اسفند پایبند مانده ؟هرچند.  

                    از ابر فروردین است این اشکباری من

اما من این نبودم بی گل نمی سرودم       

                  آن باغچه های رنگی اینک صحاری من

بگذشت سال و بگذشت یک سال بی ترحم

                    در سوگواری تو، در سوگواری من

خنجر نشست آری در قلب پایداری     

                         اما نیست باری از زخم کاری من

افتادی و دویدم بی پا به یاری تو        

                           افتادم و رسیدم بی پا به یاری من

بی گل در این بهاران با داغ یاد یاران     

                       یک خار هم نیرزد این یادگاری من

(( وای که چه قدر تورو دوست دارم و می میرم واسه تو، تو همیشه تو قلبمی

می میرم واسه چشمای قشنگت ، بگو بگو بگو بگو دوستم داری

دیگه نگو نمیای که می میرم ، وقتی که نیستی بهونه می گیرم

بازی نکن با دلم که می میره

بیا که دلم پیشه قلب تو گیره....

نکنه که دیوونه شی به عشق من شک کنی ؟

نکنه بی وفا بشی بخوای منو دک کنی؟

نکنه که  می خوای بری بازم می خوای  بد بشی ؟

شاید واست عادی شدم ، می خوای ازم رد بشی ؟

تورو خدا وقتی میام نگو دیگه دیره ، نگو  که دلت یه جای دیگه ای اسیره

نگو نمی شناسی تو دیگه رنگ صدامو، نگو نمی فهمی دیگه معنی حرفامو..... ))

******************************************************

فرا رسیدن ماه محرم رو به همه دوستان ومسلمانان جهان تسلیت عرض میکنم

شخصي از بزرگان هند به قصد مجاورت کربلاي معلّي به اين شهر آمد و مدت شش ماه در آنجا ساکن شد و در اين مدت داخل حرم مطهر نشده بود و هر وقت زيارت حضرت امام حسين عليه السلام را اراده مي‌کرد، بر بام منزل خود رفته، به آن حضرت سلام مي کرد و او را زيارت مي‌نمود؛ تا اين که سرگذشت او را به «سيد مرتضي»که از بزرگان آن عصر و مرسوم به «نقيب الاشراف» بود رساندند. سيد مرتضي به منزل او رفت و در اين خصوص او را سرزنش نمود و گفت: «از آداب زيارت در مذهب اهل‌بيت عليه السلام اين است که داخل حرم شوي و عقبه و ضريح را ببوسي. اين روشي را که تو داري، براي کساني است که در شهرهاي دور مي‌باشند و دستشان به حرم مطهر نمي‌رسد.» آن مرد چون اين سخن را شنيد گفت: «اي نقيب الاشرف» از مال دنيا هر چه بخواهي از من بگير و مرا از رفتن معذور دار. هنگامي که سيد مرتضي سخن او را شنيد بسيار ناراحت شد و گفت: «من که براي مال دنيا اين سخن را نگفتم؛ بلکه اين روش را بدعت و زشت مي‌دانم و نهي از منکر واجب است.» وقتي آن مرد اين سخن را شنيد، آه سردي از جگر پر دردش کشيد. سپس از جا برخاست و غسل زيارت کرد و بهترين لباسش را پوشيد و پا برهنه و با وقار از خانه خارج شد و با خشوع و خضوع تمام، نالان و گريان متوجه حرم حسيني گرديد تا اين که به در صحن مطهر رسيد . نخست سجده شکر کرد و عتبه صحن شريف را بوسيد. سپس برخاست و لرزان، مانند جوجه گنجشکي که آن را در هواي سرد در آب انداخته باشند، بر خود مي‌لرزيد و با رنگ و روي زرد، همانند کسي که يک سوم روحش خارج گشته باشد، حرکت مي‌کرد تا اين که وارد کفش کن شد. دوباره سجده شکر به جا آورد و زمين را بوسيد و برخاست و مانند کسي که در حال احتضار باشد داخل ايوان مقدس گرديد و با سختي تمام خود را به در رواق رسانيد. چون چشمش به قبر مطهر افتاد، نفسي اندوهناک بر آورد و مانند زن بچه مرده، ناله جانسوزي کشيد. سپس به آوازي دلگداز گفت: «اَهَذا مَصرَعُِِِ سيدُالشهداء؟ اَهَذا مَقتَلُ سيدُالشهداء؟ ؛ آيا اينجا جاي افتادن امام حسين عليه السلام است؟ آيا اينجا جاي کشته شدن حضرت سيدالشهداء است؟» پس فرياد کشيد و نقش زمين شد و جان به جان آفرين تسليم نمود و به شهيدان راه حق پيوست.»

عمرتون صد شب یلدا دلاتون قد یه دریا توی این

شبای سرما يادتون هميشه با ما

همیشه از نگاه تو با تو عبور میکنم

                                 از اینکه عاشق توام حس غرور میکنم

دوباره با سلام تو تازه تازه می شوم

                                  با نفس ساده تو غرق ترانه می شوم 

این دل اگر کم است ،بگو سر بیاورم

                                   یا امر کن که یک دل دیگر بیاورم

خیلی خلاصه عرض کنم،دوست دارمت

                                         دیگر نشد،عبارت بهتر بیاورم